Γράφει η συγγραφέας Νικολέτα Καπίλλα
Η Πόλη του φωτός, το Παρίσι, αποτελεί έναν από τους πιο αγαπημένους και ονειρικούς προορισμούς των ταξιδιωτών. Μια πόλη με τόσα πολλά να δεις και να κάνεις, με επιλογές για όλα τα γούστα, είτε είσαι λάτρης της μόδας, της Ιστορίας, των βιβλίων, είτε αγαπάς την πολυτέλεια, την χαλάρωση ή και όλα μαζί!
Μιας και δεν είχα επισκεφθεί ποτέ στη ζωή μου το Παρίσι, πριν το ταξίδι έψαξα αρκετά στο διαδίκτυο και ανέτρεξα σε βιβλία για πληροφορίες. Συνειδητοποίησα ότι Παρίσι και βιβλία έχουν πολύ στενή σχέση.
Στη μία εβδομάδα που είχαμε στη διάθεσή μας, αποφασίσαμε να περπατήσουμε το Παρίσι όσο πιο πολύ γίνεται για να το δούμε καλύτερα, να το νιώσουμε, να ακούσουμε τους ψιθύρους των κτηρίων, να ανακαλύψουμε τα μυστικά του. Ξεκινήσαμε από την πανέμορφη συνοικία Saint-Germain-de-Pres, γνωστή και ως γειτονιά των καλλιτεχνών, εκεί όπου οι βιβλιόφιλοι μπορούν να απολαύσουν τον καφέ ή το γεύμα τους σε μερικά από τα πιο ιστορικά στέκια του Παρισιού. Περάσαμε μπροστά από το Le Procope που αποτελεί το παλαιότερο καφέ της πόλης και χώρος όπου σύχναζαν προσωπικότητες όπως ο Βολταίρος και ο Ρουσσώ, ενώ αργότερα το επισκεπτόταν και ο Βίκτωρ Ουγκώ. Προχωρώντας αρκετά, βρεθήκαμε έξω από το Café de Flore – το καφέ των λογοτεχνών όπως μου το είχαν συστήσει – όπου λέγεται ότι σύχναζαν ο Ζαν-Πολ Σαρτ και η Σιμόν ντε Μποβουάρ. Στον ίδιο δρόμο, στη Λεωφόρο Saint-Germain υπάρχει και η Brasserie Lipp, για την οποία είχαμε διαβάσει ότι ήταν από τα αγαπημένα μέρη του Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
Τα βήματά μας, μας οδήγησαν στην Παναγία των Παρισίων, που αποτελεί τον χώρο όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα στο ομώνυμο – πασίγνωστο – βιβλίο του Βίκτωρος Ουγκώ, με τον μονόπλευρο έρωτα του Κουασιμόδου για την Εσμεράλδα. Η Παναγία των Παρισίων μας εντυπωσίασε τόσο εξωτερικά, όσο εσωτερικά. Λίγο πιο πέρα, στην Place des Vosges, βρίσκεται το σπίτι του Βίκτωρος Ουγκώ, το οποίο λειτουργεί ως Μουσείο. Καθώς βρισκόμασταν κοντά στη Λατινική συνοικία, ανυπομονούσα να δω το διάσημο βιβλιοπωλείο Shakespeare and Company για το οποίο είχα διαβάσει τόσα πολλά, με σημαντικότερο για μένα το γεγονός ότι εκεί μέσα έγραψε ο James Joyce τον «Οδυσσέα». Προς μεγάλη μου απογοήτευση, η βροχή δεν μας επέτρεψε τελικά να το επισκεφθούμε, έτσι επιφυλάσσομαι σε μια επόμενη επίσκεψη να το κάνω. Στην ίδια περιοχή βρίσκεται το εμβληματικό Πάνθεον, στο οποίο βρίσκονται τα λείψανα γνωστών προσωπικοτήτων όπως ο Βίκτωρ Ουγκώ και η Μαρί Κιουρί.
Την επόμενη μέρα, περάσαμε από την πλατεία Denfert-Rocherea (απέναντι από τις Παρισινές κατακόμβες) μιας και βρισκόταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας κι εκεί είδα με μεγάλη μου χαρά το γλυπτό με το λιοντάρι. Το… γνωστό λιοντάρι που αποτέλεσε την έμπνευση για την Beatrice Alemagnaνα δημιουργήσει το μοναδικό βιβλίο «Ένα λιοντάρι στο Παρίσι». Λίγη ώρα αργότερα, μέσα στο Μουσείο του Λούβρου, καθώς πατούσα στις μύτες των ποδιών μου για να συναντήσω το βλέμμα της Μόνα Λίζα, ευχήθηκα να ήμουν για λίγα δευτερόλεπτα εκείνο το λιοντάρι, να με φοβούνταν όλοι και να παραμέριζαν έτσι ώστε να θαυμάσω από κοντά και με την ησυχία μου το έργο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι μα και τα άλλα μοναδικά εκθέματα όπως τη Νίκη της Σαμοθράκης και την Αφροδίτη της Μήλου.
Καθώς οι μέρες κυλούσαν, το Παρίσι άρχισε να με κερδίζει όλο και περισσότερο. Το πρωί της τρίτης μας μέρας, καθώς περίμενα τον ανελκυστήρα στον έκτο όροφο του ξενοδοχείου, ατένιζα έξω από το παράθυρο και το βλέμμα μου αγκάλιασε το Παρίσι κατά μήκος του Σηκουάνα. Στο μυαλό μου ήρθαν τα λόγια του «Ναπολέοντα του Μικρού» που είπε (μέσα από την πένα της Αργυρώς Πιπίνη): «Το ποτάμι κυλάει αμέριμνο και αδιάφορο σαν τον χρόνο. Στις όχθες του κάθονται άντρες και παιδιά και γυναίκες. Εμείς αύριο δεν θα είμαστε εδώ, αλλά ο Σηκουάνας θα συνεχίσει να κυλάει». Ο αγαπημένος γάτος της Ιωσηφίνας και της Αυτού Μεγαλειότητας Ναπολέοντα του Μεγάλου, πρωταγωνιστής του τρίτου βιβλίου της σειράς «Μικρά Γατικά» της Αργυρώς Πιπίνη, ήταν ένας από τους ήρωες των βιβλίων που μας συντρόφευσε – μαζί με άλλα βιβλία – σε αυτό το πρώτο μας ταξίδι στο Παρίσι και μάλιστα επέμενε να επισκεφθούμε τον τάφο του αφεντικού του. Έτσι, αφιερώσαμε την τρίτη μας μέρα στο Μέγαρο των Απομάχων, όπου εκτός από το Πολεμικό Μουσείο (είδαμε πανοπλίες, κανόνια, όπλα και σπαθιά, όσα δεν έχουμε ζει στη ζωή μας) και το Μουσείο Σύγχρονης Ιστορίας (όπου μάθαμε για τη γαλλική αντίσταση στους Γερμανούς) θαυμάσαμε το μεγαλοπρεπές βασιλικό παρεκκλήσι Église du Dôme όπου βρίσκεται η σαρκοφάγος του Ναπολέοντα.
Η πρώτη από τις ελάχιστες φορές που συναντήσαμε μύγα στο Παρίσι, μου θύμισε το πολύ όμορφα εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο «η Σελήνη στο Παρίσι», το οποίο ιδανικά μπορούν να διαβάσουν οι μικροί αναγνώστες για να προετοιμαστούν καλύτερα για το ταξίδι. Επίσης χρήσιμο είναι και το βιβλίο γνώσεων «Μια βόλτα στο Παρίσι» (στο οποίο θα πρόσθετα τη φράση «…δεν είναι ποτέ αρκετή») ενώ στον έξυπνο τίτλο του βιβλίου «Μα σε τι χρησιμεύει ο Πύργος του Άιφελ;» θα απαντούσα ότι σίγουρα δεν χρησιμεύει μόνο για ινσταγκραμικές φωτογραφίες. Είμαι σίγουρη ότι και μόνο να δει κανείς τον Πύργο του Άιφελ σε φωτογραφία ή ζωγραφιά, ονειρεύεται ένα ταξίδι στο Παρίσι. Ο Πύργος είναι εξωπραγματικός και μου φαίνεται απίστευτο ακόμη ότι νίκησα την υψοφοβία μου και ανέβηκα μέχρι την κορυφή του όπου θαυμάσαμε την πανοραμική θέα της πόλης. Ο Πύργος του Άιφελ μας μάγεψε κυριολεκτικά και έπιανα τον εαυτό μου να τον αναζητά με το βλέμμα, σε όποιο σημείο του Παρισιού και να βρισκόμασταν.
Την τέταρτη μέρα την αφιερώσαμε στη Μονμάρτη. Απολαύσαμε μια χαλαρή βόλτα στα γραφικά της δρομάκια όπου συναντήσαμε και το Halle Saint Pierre, όπου μεταξύ άλλων στεγάζεται και ένα όμορφο καλλιτεχνικό βιβλιοπωλείο. Φυσικά δεν παραλείψαμε να ανεβούμε μέχρι την καταπληκτική βασιλική της Ιερής Καρδιάς, αλλιώς Sacré Coeur. Η θέα από εκεί δεν περιγράφεται! Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες, καθίσαμε στα σκαλιά της εκκλησίας για να απολαύσουμε τη θέα και στο μυαλό μου ήρθε το υπέροχο μυθιστόρημα «Τα παιδιά στις στέγες» της Κάθριν Ράντελ (το οποίο η κυρία Αργυρώ Πιπίνη έχει μεταφράσει υποδειγματικά). Έπιασα τον εαυτό μου να φαντάζεται τη Σόφι, τον Ματτέο και τους φίλους τους, τα παιδιά που ζουν στις στέγες, να έχουν βγει για «κυνήγι μητέρας» πηδώντας από τη μια στέγη στην άλλη ή να κάθονται να ξαποστάσουν αναζητώντας το τσέλο και τη μελωδία που θα οδηγήσει τη Σόφι στη μητέρα της.
Κάνοντας τον γύρο της Μονμάρτης με το τρενάκι, περάσαμε από το κοιμητήριό της και τότε θυμήθηκα το βιβλίο «Ερωτικά γράμματα από τη Μονμάρτη», του Νικολά Μπαρρό, για το οποίο είχα διαβάσει όταν έψαχνα πληροφορίες για το ταξίδι. Στο εν λόγω βιβλίο, ο ήρωας έχει χάσει τη σύζυγό του και τηρώντας την υπόσχεση που της είχε δώσει, της γράφει τριάντα τρία γράµµατα, ένα για κάθε χρόνο της ζωής της και της τα αφήνει στο Κοιµητήριο της Μονµάρτης. Ο Μπαρρό είναι συγγραφέας του βιβλίου «Το Παρίσι είναι πάντα μια καλή ιδέα». Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να διαφωνήσει μαζί του;
Καλή ιδέα είναι και μια επίσκεψη στην Disneyland του Παρισιού – στην οποία μεταξύ μας, πραγματικά αξίζει μία επίσκεψη (δηλαδή μία και μόνο είναι αρκετή, κατά την ταπεινή μου άποψη). Εκεί συναντήσαμε ήρωες και ηρωίδες κλασσικών παραμυθιών όπως τη Σταχτοπούτα, έναν από τους εφτά νάνους της Χιονάτης (κι όχι την ίδια αλλά αυτό δεν μας πείραξε καθόλου), περιηγηθήκαμε στο Κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης, χαθήκαμε κυριολεκτικά στον Λαβύρινθο της Αλίκης στην Χώρα των Θαυμάτων (ευχήθηκα να υπήρχε στο google maps για να μπορέσω να ζητήσω οδηγίες να βγω) και… επισκεφθήκαμε τουλάχιστον έξι φορές (μπορεί και περισσότερες) τα Φλιτζανάκια του Τρελοκαπελά.
Κάπως έτσι έκλεισε το πρώτο μου ταξίδι στο Παρίσι, μιας πόλης που γνώριζα μόνο μέσα από ταινίες και βιβλία. Σίγουρα, μία επίσκεψη δεν είναι ποτέ αρκετή. Και, μια και ο λογοτεχνικός τουρισμός είναι ένα νέο είδος πολιτισμικού τουρισμού που ανθίζει στις μέρες μας, τι θα λέγατε να οργανώναμε ένα ταξίδι στο Παρίσι με αποκλειστικό σκοπό να ακολουθήσουμε τα ίχνη συγγραφέων αλλά και χαρακτήρων από βιβλία;
Βιβλία:
«Ένα λιοντάρι στο Παρίσι», Beatrice Alemagna, Εκδόσεις Παπαδόπουλους
«Ναπολέων και Ιωσηφίνα» (σειρά «Μικρά Γατικά», Βιβλίο Νο3), Αργυρώ Πιπίνη, Εκδόσεις Πατάκη
«Τα παιδιά στις στέγες», Καθρίν Ράντελ, Εκδόσεις Πατάκη
«Μα σε τι χρησιμεύει ο Πύργος του Άιφελ;», Σαμίρ Σενουσί, Εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή
«Μια βόλτα στο Παρίσι», Ντανιέλα Τσέλι, Εκδόσεις Ψυχογιός
«Η Σελήνη στο Παρίσι», Αρετή Κατσαντώνη, Εκδόσεις Φουρφούρι
«Το Παρίσι είναι πάντα μια καλή ιδέα», Νικολά Μπαρρό, Εκδόσεις Πατάκη
«Ερωτικά γράμματα από τη Μονμάρτη», Νικολά Μπαρρό, Εκδόσεις Πατάκη
Η Νικολέτα Καπίλλα γεννήθηκε το 1982 στη Λεμεσό. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός σε δημοτικά σχολεία της Κύπρου.
Κυκλοφορούν τα βιβλία της «Η χρονιά που όλα έγιναν γκρι» (Εκδόσεις Κέδρος 2023, Α΄ Βραβείο στον διαγωνισμό Ανέκδοτου Μυθιστορήματος για παιδιά/εφήβους Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου 2021, βραχείες λίστες Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας Ελλάδας, βραβείων του Ελληνικού Κύκλου Παιδικού Βιβλίου και Χρυσή Λίστα Elniplex), «Η κυρία Γενναιοδώρα» (ΒΙΒΛΙΟΣΚΟΠΙΟ, 2022), «Έξυπνα ηλεκτρονικά VS έξυπνα βιβλία» (ΕΛΛΗΝΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, 2021) και «Μια φορά και ένας Ρο!» (iWrite, 2019).
Το διήγημα «Το παράθυρο της Στέλλας» απέσπασε το Α΄ Βραβείο στον 69ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Συγγραφής της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και το διήγημα «Το κορμάκι» διακρίθηκε με Έπαινο στον 68ο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Συγγραφής της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.
Από το 2019 που εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο, συμμετέχει σε φεστιβάλ και εκθέσεις βιβλίου, επισκέπτεται βιβλιοθήκες, σχολεία και λέσχες ανάγνωσης με σκοπό την παρουσίαση των βιβλίων της και την προώθηση της παιδικής λογοτεχνίας.
Είναι η συντονίστρια των δράσεων της Παιδικής Λέσχης Ανάγνωσης Αμμοχώστου που λειτουργεί στο Κέντρο Προσφοράς και Αγάπης (ΚΕΠΑ) Άγιος Χριστόφορος από την ομάδα «Βιβλιονειρευτές» στο πλαίσιο της οποίας φιλοξενούνται μηνιαία συγγραφείς από Ελλάδα και Κύπρο, πραγματοποιώντας εργαστήρια δημιουργικής γραφής και φιλαναγνωσίας.
Το έργο eTwinning «Οι Storytellers της Οικοσυμμαχίας» που εκπονήθηκε τη σχολική χρονιά 2023-2024, στο οποίο τα σχολεία συνεργάστηκαν με διακεκριμένους Έλληνες και Κύπριους συγγραφείς, απέσπασε το 2ο Εθνικό Βραβείο.